Historia Capoeira

Wąż

W RPA występują zabawa taneczna związane z walką, do wnętrza których używa się płynnych wężowatych ruchów skradających, służących do wnętrza walce jak wejścia wywracające. Lesole Maine, pochodzący z okolic Johanesburga, wódz Lesole's Dance Project, uczy tańca Indlamu (obok innych tradycyjnych tańców południowo-afrykańskich jako Gumboots, Isipanstula, innymi słowy klasycznych oraz nowoczesnych tańców zachodnich, Afro-Fusion). Być przypadkiem z podobnej sztuki wzięły się wewnątrz Capoeira Angola techniki Vingativa. Pewne źródła podają rzekomo pochodziły one tymczasem z Batuque. Obok wężowatych ruchów występują wewnątrz Indlamu wysokie kopnięcia do rytmu bębnów, wykonywane na wskroś dwóch wojowników, poniżej bezbłędnie nakładających się cieniach ich ruchów (porównaj do tańca wojowników, kopiących stopą w środku noszone na głowie olbrzymie bębny, wewnątrz Burundi, por. też do wykonywanych na wskroś capoeiristas na przeciwko siebie lustrzanych ruchów, np. ginga). Wężowe ruchy występują ponadto w środku nowoczesnych tańcach afrykańskich, takich w charakterze angolańskie Kuduru, południowo-afrykańska Pantsula, oznacza to do wnętrza tańcach amerykańskich o korzeniach afrykańskich, takich w charakterze Electro-Boogie, Popping, Locking. Pewne podobieństwa do techniki vingativa wykazują też pewne techniki styli wewnętrznych azjatyckiego gongfu, takich jako xingyiquan, baguazhang, taijiquan.