W latach 1530-1700 trwał krąg trzciny cukrowej. Na plantacje cana-de-açúcar sprowadzano niewolników z Afryki. Dom wybudowany do produkcji cukru z trzciny, nazywano engenho. Rozkładano trzcinę w środku okolicy takiego domu, zatem zrozumienie się rozszerzyło do engenho w charakterze farma. Duży dom, w środku którym żył właściciel farmy z rodziną, nazywano casa-grande. Miejsce, wewnątrz którym trzymani byli niewolnicy, nazywano senzalą. Brazylia eksportowała cukier, tabakę, bawełnę, rum oraz rdzenne produkty, natomiast importowała z Portugalii wino, oliwę z oliwek, tekstylia plus włości luksusowe – przenoszone do Portugalii z innych europejskich krajów. W 1532/1536 Portugalczycy założyli miasto São Vicente (stan São Paulo), wewnątrz 1535/1536 Nova Lusitânia (stan Pernambuco), do wnętrza 1549 São Salvador (stan Bahia), zaś do wnętrza 1565 Rio de Janeiro. Od lat 50. XVI wieku Brazylia nie brała udziału w środku handlu triangularnym, pozostałe rejony Ameryki (śr, pn) nadal wielokrotnie tak. Czarny Kontynent pełniła ważną rolę w środku dostawie niewolników, na rzecz których właściciele plantacji robili procenty z destylowanego spirytusu cachaça otrzymywanego z trzciny. Pośród całego okresu niewolnictwa, do roku 1600 przetransportowano 3% z nich, zaś wewnątrz latach 1600-1700 wcześniej 16% (tendencja wzrostowa).